BASIC

From Helionica

BASIC (Beginner's All-purpose Symbolic Instruction Code) - język programowania wysokiego poziomu, opracowany w 1964 przez Johna George'a Kemeny'ego i Thomasa E. Kurtza w Dartmouth College w oparciu o Fortran i Algol-60. Jego pierwsza wersja znana była później pod nazwą Dartmouth BASIC.

[edytuj]

Historia

Założenia projektantów BASIC-a uwzględniały łatwość użytkowania, wszechstronność zastosowań, interaktywność i dobrą komunikację z użytkownikiem poprzez jasne komunikaty błędów.

BASIC wybił się na czoło języków do zastosowań amatorskich i półprofesjonalnych po wprowadzeniu na rynek mikrokomputera Altair 8800. Twórcami dialektu BASIC-a dla tej maszyny byli Bill Gates i Paul Allen. BASIC szybko zaimplementowany został przy budowie serii komputerów Apple, a później (jako GW BASIC w IBM PC (początkowo w ROM, a po pojawieniu się DOSa na dyskietce).

Następcą GW BASIC-a dla pecetów został QB, później rozprowadzany komercyjnie jako QuickBASIC, który w końcu wyewoluował w Visual Basic for Windows. Istnieją też alternatywne interpretery i kompilatory tego języka natywne dla platformy win32 (Power BASIC, Dark BASIC itp.)

W Polsce najbardziej znane są dialekty BASIC-a napisane dla popularnych komputerów ośmiobitowych - Commodore, Amstrada, Atari i Sinclair Spectrum.

[edytuj]

Semantyka

Programy w BASIC-u składają się z kolejno wykonywanych instrukcji, które zebrane są w linie. Wszystkie dialekty oprócz najprymitywniejszych dopuszczają kilka instrukcji w jednej linii, rozdzielonych zazwyczaj znakiem dwukropka. Starsze wersje wymagały numerowania linii (maksymalny numer wynosił zwykle 9999, 16384 albo 32767).

Zmienne mogą mieć dowolnie długie nazwy zaczynające się od litery. Nazwy zmiennych łańcuchowych zakończone są znakiem dolara. Tablice mogą mieć dwa lub więcej wymiarów (w niektórych dialektach tablice znakowe służą do wskaźnikowego dostępu do łańcuchów, jak w C).

BASIC w sprowadzonej do wspólnego mianownika wersji posiada bardzo proste mechanizmy sterowania przebiegiem programu - instrukcję skoku bezwarunkowego GOTO, wywołania podprogramu GOSUB (kończonego instrukcją RETURN) oraz warunkową (IF..THEN (oraz ELSE w niektórych dialektach). Za pomocą instrukcji FOR..NEXT można powtarzać określone fragmenty programu (pętla iteracyjna).

Niektóre dialekty posiadają także instrukcje pętli warunkowej (DO LOOP..UNTIL, WHILE..WEND), skoku warunkowego (ON GOTO, ON GOSUB), oraz wyboru warunkowego (CASE..SELECT).

Inne typowe instrukcje:

RUN - uruchomienie programu PRINT tekst - wyprowadzenie tekstu lub wartości zmiennej na urządzenie wyjściowe (najczęściej ekran). INPUT zmienna - wczytanie wartości z klawiatury do zmiennej DIM tablica - deklaracja tablicy LET zmienna = wartość - deklaracja zmiennej (czasami LET można opuścić) STOP - zatrzymanie programu CONTINUE - wznowienie zatrzymanego programu

Ponadto w większości dialektów dostępne są funkcje matematyczne (INT, ABS, SGN) trygonometryczne (SIN, COS, TAN, czasami LOG, LN) i operacji na łańcuchach (szereg funkcji zakończonych znakiem $).

[edytuj]